A xunta directiva considera vital para a boa saúde da asociación que os socios expresen as súas dúbidas, inquedanzas e mesmo críticas polo menos unha vez ao ano e de xeito formal a través dunha asemblea, que nesta ocasión tivo que ser extraordinaria debido a que as circunstancias tamén o eran.

Desta maneira, ao final conseguiuse constituir unha nova xunta directiva que sae reforzada e con ilusión para seguir traballando en prol do medio natural.

Despois da lectura  e aprobación da acta da sesión anterior e da aprobación das contas, elexiuse a nova xunta directiva que queda como segue:

Presidente:  José Manuel Viñuela Ávarez

Secretario:  Ángel González Castiñeiras

Tesoureira:  Ainhoa Viñuela Don

Vogais:         Pilar Selas Chao

Oscar Canitrot Taboada

Celso Lorenzo Hermida

Agradecemos a participación dos socios e recollemos as súas suxerencias. Seguiremos dando conta das actividades e de todo o que aconteza puntualmente.

Gracias a tod@s.

Coto do Frade está pasando polo momento máis delicado dende a súa fundación, debido á falta de implicación da súa base social e a perda de forza no seu grupo de traballo, onde a posible disolución se presenta como una posibilidade real.

Hoxe máis que nunca a loita ecoloxista precisa dun esforzo adicional por parte da cidadanía e non podemos deixar que a situación actual relegue ó ecoloxismo xa non a un segundo ou terceiro plano, senón fora das preocupacións cotiás.

Poñémonos en contacto contigo para informarte da celebración dunha asemblea extraordinaria da Asociación Coto do Frade na que é indispensable a túa presenza e na que se tratarán os seguintes puntos na orde do día:

• · Lectura e aprobación da acta anterior
• · Resumo de actividades dende a última asemblea ordinaria
• · Presentación e aprobación de contas (se procede)
• · Posible disolución da Asociación
• · Elección da nova xunta directiva (se procede)
• · Rogos e preguntas

A asemblea terá lugar o vindeiro venres 22 de febreiro ás 20:00 en primeira convocatoria e ás 20:30 en segunda convocatoria, na Casa da Cultura de Ribadavia.

Sen outro particular, recibide un cordial e ecolóxico saúdo.

A xunta directiva

A finais do 2012, a empresa salmantina “Minas y Geología S.L.” presentou baixo o nome de “Wolfran Aurense” unha memoria para facer un estudo xeolóxico nunha superficie de arredor de 1.600 hectáreas que comprenderían os concellos de Cartelle,  Arnoia, Castrelo de Miño e Ramirás. O concello máis afectado sería o de Cartelle, con arredor do 55% desta superficie, e sobre o 15% para cada un dos restantes.

A alza do prezo de diversos minerais é o que motiva á empresa a querer levar a cabo un estudio que duraría tres anos e que se dividiría en tres etapas: un primeiro estudo xeral (onde se definirían as zonas máis interesantes), unha segunda etapa na que esas áreas interesantes serían sometidas a probas máis exhaustivas e por último a determinación da viabilidade ou non da explotación.

A este respecto decir que a empresa non so busca wolframio, senón tamén elementos e minerais como litio, estaño ou galena, entre outros.

En Galicia, por experiencia propia, posto que temos 304 explotacións (Ministerio de Industria, 2010) sabemos que as explotaciòns mineiras a ceo aberto xeran un grande impacto  medioambiental, pero non so a nivel paisaxístico, con desmontes agresivos e escombreiras monumentais. A minería, para funcionar, consume grandes cantidades de auga, produce verteduras nocivas e moitas veces tóxicas nos regatos e ríos circundantes, perxudicando a vida que neles se desenrrola. Xa coñecemos de sobra o respeto que teñen estas empresas polo medio natural.

E no que respecta a creación de emprego, os postos xerados son temporais e non compensan o destrozo e deterioro medioambiental que producen. Os concellos a medio e longo prazo non se ven significtivamente beneficiados destas actividades, sendo máis o que se destrúe que o que se xera. A crise actual non pode dar carta blanca para o expolio dos recursos naturais.

É curioso que a lei de minas que rixe a actividade, ainda que modificada posteriormente, data do ano 1973. Ademáis, unha vez rematada a explotación, a maioría dos cartos para a restauración da desfeita paisaxística proceden de subvencións públicas.

Coto do Frade pensa que xa temos actividade mineira dabondo no pais. Queremos saber por que estes proxectos declaranse de utilidade pública para así poder deixar aos concellos afectados sen decisión sobre unha actividade que se vai desenrrolar no seu territorio.

Por todo esto Coto do Frade posicionase en contra do “proxecto de investigación do dereito mineiro 5258 Wolfran Aurense”, e sumámonos ás alegación presentadas en contra.

Pedimos aos nosos socios e simpatizantes que asinedes o manifesto contra a minería en Galicia que atoparedes no seguinte enlace web que vos deixamos:

https://www.change.org/es/peticiones/que-non-arrasen-galicia-paremos-a-megaminer%C3%ADa-contaminante?utm_campaign=url_share_after_sign&utm_medium=url_share&utm_source=share_petition

Alfonso R. Castelao. Da súa obra Sempre en Galiza

E cando ese Estado non ten se queira ouro nas súas arcas…

Boas, seguro que máis dunha se preguntaba por onde andabamos. Pois aquí seguimos, o que pasa é que ás veces imos máis de vagar, pero iso non significa que non esteamos aí. Desta volta aparecemos para presentar unha nova denuncia, probablemente a máis seria e completa que fixemos até o momento. Iso débese a experiencia que imos collendo e, tamén, á cantidade de datos recompilados até o de agora, o que facilita moito a nosa labor.

Denunciamos ante Fiscalía a Gas Natural Fenosa, Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas (Xunta de Galicia) e Confederación Hidrográfica do Miño-Sil (Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente do Goberno do Estado español). A denuncia é polo tema de Frieira, o tema estrela desta asociación que naceu ós pes deste encoro ó tratar de salvagardar as especies migradoras do río Miño, nomeadamente, e como ben sabedes, ás anguías.

A denuncia é enviada á Fiscalía porque as diferentes administracións parecen non estar pola labor na defensa do patrimonio natural de tódolos galegos e galegas antepoñendo, coma sempre, os intereses dunha entidade privada fronte ós do ben común (que probablemente sexa o menos común de tódolos bens existentes no planeta).

A Asociación Ecoloxista Coto do Frade leva dende a súa fundación loitando pola recuperación integral dos ríos da comarca do Ribeiro, constituíndo a concienciación e a educación ambiental da poboación uns dos nosos pilares de actuación. É neste marco onde debemos englobar as distintas actuacións que esta asociación ven desenrolando dende os seus inicios e, en particular, na defensa e recuperación do río Miño.

Dende o ano 1995 esta asociación ven levando a cabo unha labor de recollida de anguías na presa de Frieira, no río Miño, en termos de Padrenda (Ourense) e Crecente (Pontevedra), propiedade de Gas Natural Fenosa, dado que os medios postos por esta empresa para garantir o tránsito de especies migradoras no río Miño só se poden cualificar, ó longo de todos estes anos, de ridículos. A presa de Frieira púxose en funcionamento en 1970, cunha concesión dada en 1960. Amparándose en leis franquistas e o descoñecemento propio da época, conseguiu conculcar a legalidade vixente en canto ó libre tránsito de especies acuícolas migradoras até hoxe en día.

Como queda patente no preámbulo da Lei 5/2006, de 30 de Xuño, para a protección, conservación e mellora dos ríos galegos:

 “As presas hidroeléctricas fan que máis do 70% dos nosos leitos fluviais sexan inaccesibles ás especies migratorias. O salmón é un bo indicativo da perda de poboacións nos nosos ríos: nos últimos cincuenta anos as súas existencias reducíronse en máis dun 99%.”

Pois non todo ían ser anguías. Salmóns, sábalos, reos, lampreas…todas elas ameazadas. Queremos salientar tamén que existen máis especies que vulneran os catálogos nacionais e españois de especies ameazadas, tratados e convenios internacionais, leis estatais e a Directiva Hábitats -como parece claro dentro do que é unha biocenose ou trama ecolóxica completa dun río e dun tramo de río tan importante como do que estamos a falar- pero que non se tratan aquí por non considerarse de relevancia para tal denuncia, inda que si é algo tremendamente relevante pro medio ambiente en xeral e para este biotopo en particular.

Dentro da denuncia facemos fincapé no novo modelo de ascensor existente en Frieira, que só en teoría é capaz de pasar estes peixes até o outro lado do encoro, xa que na práctica isto nunca se deu (isto queda patente nas imaxes que mostramos, onde se pode ver a ridiculez de todo este sistema, que só funciona nos meses de xullo e agosto e só dous días a semana). O sistema non garante as migracións de peixes, conculcando así a lexislación vixente. Nos seguintes enlaces podedes ver parte dos videos que entregamos en Fiscalía, para que vexades e vos dedes conta da lentitude e inoperanza de todo este proceso que vimos denunciando.

http://youtu.be/VEx5Caj_860

http://youtu.be/hlpNr8XVguE

http://youtu.be/R0rFpgZ_x0M

Dentro da denuncia facemos tamén fincapé no aproveitamento, a todas luces ilegal, que se está a facer hoxe en día do caudal ecolóxico no encoro de Frieira. Como é posible que se levase esixindo tantos anos esta evacuación de caudal, para a conservación das especies piscícolas augas abaixo –lembremos que este tramo augas abaixo é o tramo internacional do río Miño, compartido con Portugal-, e para que isto sexa así a administración concédelle a concesionaria o aproveitamento de dito caudal? Porque non se obriga simplemente a Gas Natural Fenosa a cumprir o que debe, sen obter por elo nada a cambio? É compatible este aproveitamento, que turbina todo o caudal ecolóxico esixido, co que se pretende nun principio (a conservación das especies piscícolas, enténdese), dado que a lei non o permite, precisamente por ser incompatible coa vida do río?

Hai que salientar que a importancia do mantemento e fomento da conectividade ecolóxica -a conectividade ecolóxica refírese o movemento de especies entre concas que permite un intercambio xenético, fluxos ecolóxicos entre poboacións e hábitats…- é unha peza clave nos esforzos nacionais e internacionais para a conservación da biodiversidade, tal e como recollen numerosas iniciativas, políticas e lexislacións vixentes en todo o mundo ó permitir contrarrestar os efectos adversos da fragmentación e illamento dos ecosistemas e facilitar a adaptación das especies ós desprazamentos nas súas áreas óptimas de distribución, interrompidos neste caso por esta gran presa. Por elo é necesario tomar medidas que contribúan a garantir a viabilidade e persistencia das especies de flora e fauna.

Hai que salientar, dentro disto, a proposta do novo Programa de Medio Ambiente (PMA), presentado a finais do novembro pasado, para orientar a política da UE na materia até o ano 2020. Un dos nove obxectivos prioritarios desta proposta é: protexer á natureza e consolidar a capacidade de recuperación ecolóxica. Ou como se definiu de xeito brillante, respectar os límites ecolóxicos do planeta.

A estratexia europea de biodiversidade da UE para o ano 2020 – quen afirma que as especies estanse a extinguir a unha velocidade moi elevada, que supera entre 100 e 1000 veces ó ritmo natural, recoñecendo que só o 17% das especies e hábitats e un 11% dos ecosistemas protexidos na UE funcionan ben- ten un obxectivo principal: deter para o ano 2020 a perda de biodiversidade e a degradación dos servizos ecosistémicos -beneficios que os seres humanos extraemos dela- da Unión Europea, e restauralos na medida do posible, incrementando ó mesmo tempo a contribución da UE á loita contra a perda de biodiversidade mundial e unha visión hacia 2050, ano no que a biodiversidade da Unión Europea e os servizos ecosistémicos que ofrece deben estar protexidos, valorados e restaurados -o cal parece unha broma, tendo en conta que a UE recoñece que non se logrou o obxectivo de biodiversidade para 2010 debido en boa parte o incumprimento das leis medioambientais-.

Os datos subliñan cada vez máis a insostibilidade do noso modelo de consumo de alimentos e enerxías e os stocks de especies de peixes comestibles están en claro descenso. Nembargante, esta problemática ecolóxica non se manifesta nos prezos, posto que estes non incorporan os custes ecolóxicos. Non se trata só de frear as emisións para evitar o efecto invernadoiro, é necesaria unha visión holística para comprender a situación que afecta a este río galego, con profundos desequilibrios na súa conca, cun sistema artificial de saltos de auga baseado en criterios económicos, perda de biodiversidade e degradación das súas augas. Este problema non se resolve con sentenzas que despois non se cumpren tralas declaracións das distintas administracións.

Por todo elo solicitamos, ante o ministerio Fiscal e coa lei na man, a caducidade da concesión e posterior derrube do encoro de Frieira. Dado o carácter de reincidencia que tivo a concesionaria, actualmente Gas Natural-Fenosa, conxuntamente co exterminio e espolio biolóxico perpetrado por esta empresa a través dunha concesión, consideramos que o único xeito capaz de solventar os efectos negativos que a instalación deste encoro tivo pro Miño só se conseguirán a través do seu derrube.

Ademais disto cremos que se debe abordar dunha vez a cuestión do prazo preconstitucional dado a esta concesión, outorgada por 75 anos na ditadura franquista e polo que solicitamos o amparo da Fiscalía. Como xa dixemos esta concesión data da época de Franco, pero non por iso cremos que se poida saltar a Constitución española. Por todo isto cremos que se poden observar principios de inconstitucionalidade na aplicación da norma.

A reparación do dano causado só se poderá lograr a través da incoación do expediente de caducidade de concesión dado que esta obra, que xa cumpriu con creces o fin para o que nun principio fora creada, xa chegou ó seu momento final dado que o seu impacto social, económico e ambiental é, hoxe en día e como queda demostrado nesta denuncia, desproporcionado debendo de procederse a súa eliminación.

Se a biodiversidade que nos proporcionan os ecosistemas consegue manterse, a poboación galega podería ter nela un froito pro seu propio beneficio e unha soberanía e seguridade alimentarias que son a base de calquera sociedade desenrolada, por diante dos beneficios propios dunha entidade privada. Para elo deberemos parar a desertización biolóxica que está a sufrir hoxe en día o pai Miño.

A denuncia en si consta de 51 páxinas, anexos aparte. O contido dos anexos especifícase na denuncia, pero non son amosados o público debido a enorme cantidade destes que faríano moi pesado para quen o lea (anexo imaxes aparte).  A cantidade de páxinas de cada anexo é a seguinte:

-Anexo 1: 20 páxinas

-Anexo 2: 6 páxinas

-Anexo 3: 32 páxinas

-Anexo 4: 4 páxinas

-Anexo 5: 42 páxinas

-Anexo 6: unha páxina máis un mapa

Inda que non os poñemos, se queredes podedes solicitarnos os anexos facendo unha petición a través do noso correo. A denuncia podedes lela clickando nos seguintes links.

Saúde, Terra, Matria, Liberdade e Biodiversidade!!

http://cotodofrade.files.wordpress.com/2013/01/informe-denuncia-frieira-galego-prensa.pdf                       http://cotodofrade.wordpress.com/?attachment_id=10562

http://cotodofrade.files.wordpress.com/2013/01/informe-denuncia-frieira-completo-castellano-prensa.pdf          http://cotodofrade.wordpress.com/?attachment_id=10563

Este venres día 13 de abril celebraremos de novo o día da Loita Campesiña. Terá lugar no Café-Bar Aljama (Ribadavia) a partir das 20.30 horas.

Contaremos coa presenza de Iago Vilar, que nos contará a súa experiencia no cultivo de hortas ecolóxicas e falaranos dun novo proxecto na provincia de Ourense.

Tamén participará Anxo Collarte, membro de Cume do Avia, que nos falará da viticultura ecolóxica no Ribeiro.

Ó remate da charla haberá petiscos para todas e todos e remataremos a xornada co concerto de Habelas Hainas.

Ficades tod@s convidad@s!

O río, como dicimos, ía bastante baixo, co cal víanse espumas, coma sempre, que se ían acumulando en montículos. Ó non haber apenas corrente, como moitos e moitas de vos saberedes, as espumas van aparecendo e apenas se moven e, inda que o imos asumindo como algo normal, en realidade non o é.

Entón, como ás once da mañán, abríronlle á presa de Albarellos. O espectáculo, de lamentable, pasou a dantesco. Era curioso ver como a xente que paseaba polo río quedaba abraiada ante tal visión. Como xa temos falado moito disto, está denunciado e seguimos traballando nelo, pois non imos falar hoxe moito máis. Só mirade as fotografías, tomadas ás 11:30 desta mesma mañan, entre o tramo que vai dende a veronza vella até a ponte de San Francisco. Se isto é normal, e que pase practicamente tódolos días e só de mañán, que baje Dios y lo vea.

Ademais solicitamos que se faga esta declaración non só das novas características a modificar, senón de toda a concesión da que ademais opinamos que se fixo dun xeito ilegal, polo que no mes de xaneiro deste mesmo ano denunciamos ante fiscalía a concesión de licenzas para as obras do azud, minicentral e demais, por considerar que se fixeron de xeito ilegal.

Por todo isto este domingo teremos unha andaina, en protesta pola minicentral do Cerves, a que estades tod@s convidados. A nosa única meta e lograr a recuperación deste río, que ademais de estar protexido presenta unha beleza sen igual, algo do que falaremos na andaina e na comida posterior a que, repetimos, estades td@s convidados.

Este martes recibimos unha chamada da Confederación, directamente ó número privado dun membro desta asociación. Que querían entregarnos unha información que solicitaramos, pero que non no-la ían entregar por correo, senón directamente en man, polo tanto ían achegarse esa mesma mañán até Ribadavia para facernos entrega da susodita información.

Pois moi ben, contestamos. Era a primeira vez en toda a historia desta asociación que a Confederación se daba tanta premura en entregar uns datos solicitados. E non só iso. Era a primeira vez que no-la ían entregar en man, vindo co seu coche (que en realidade pagamos todos) para facelo. A verdade, non facía falla. Pero claro, querían lavarse as mans, polo que poida decidir a Fiscalía.

Repetimos o que xa dixemos fai uns días. Resulta moi triste ter que ameazar con emprender accións legais para obter a información que por lei están obrigados a facilitarnos, o que dificulta moitísimo a nosa labor. Este non debería ser o modo de actuar dunha administración que se pretende considerar como seria.

Así que chegaron, entregáronnos a documentación e fixéronnos firmar un papeliño como que a recibíramos, o que probablemente os exonere nun futuro, se a fiscalía decide tomar cartas neste asunto. Unha vez máis: ben xogado. Uns fenómenos est@s da Confederación.

Pero o asunto, e as inquedanzas desta asociación, non rematan aquí. O papel firmado puña que facíasenos entrega da documentación solicitada o día 8 de marzo. Moi ben, pero é que en realidade só se nós contestou o que estaba denunciado na fiscalía, o da ocultación de datos. O resto, a verdade é mentres non se lles denuncie, parece que lles importa ben pouquiño.

Seguen sen contestar sobre a continua presenza de espumas no río Avia, que o outro día era portada do xornal La Voz de Galicia, conxuntamente coa contaminación do Miño e Barbaña. Pero isto é curioso, porque en realidade a nova trata sobre vertidos ó Miño e Barbaña, só que algún redactor ou redactora estivo hábil, enviando a un fotógrafo a que fixera fotos do Avia ese mesmo día. E que atopou: espumas. Se volve a ir hoxe, mañán ou pasado atopará o mesmo, dado que as espumas están a aparecer tódolos días. Pero da igual, a Confederación segue a dicir, repetido coma un mantra, que os nosos ríos están limpos e que no Avia non se atopan “vertidos susceptibles de provocar as escumas”. Pois vale.

Tampouco contestan sobre a rede de saneamento, os sumidoiros e o sistema de bombeo de residuais cara a E.D.A.R. de Francelos, que nunha charla informal cun membro de Aqualia, ó que atopamos polo río, comentounos que este sistema de bombeo (esa casetiña que está entre a ponte de San Franciso e a de ferro do tren) está mal deseñado, e por iso daba tantos problemas. Ante isto, e a falla de cordura da Confederación, repetimos o que levamos dicíndolle dende fai meses: “Denunciamos así o feito de que a Confederación trate de eludir a súa responsabilidade facendo crer que se trata dun problema puntual, debido ó temporal, e non estrutural, a pesar de que a estación de bombeo sita na zona de San Francisco reúne as características necesarias para que este tipo de “accidentes” se repita de forma cotiá. Deberíase solucionar o problema de risco permanente no que está esta zona do río antes de que teñamos que lamentar unha situación irreversible.”

O do tema dos amieiros é outra que non contestan, mentres tanto as árbores seguen a caer polo río, desmontando as barrancas que fan as beiras do mesmo, desaparecendo a sombra que tan necesaria será para manter a vida no verán, un ataque a biodiversidade, risco de erosión, aumento de nitrificación e polo tanto aumento da posibilidade de eutrofización da masa de auga…, etcétera, que non queremos aburrir cun tema xa explicado de xeito promenorizado.

Pero aquí tampouco se nós da información, cando a Confederación contestounos no mes de febreiro dicindo que plantaran árbores autóctonas de ribeira na beira do Avia. O que lle solicitamos no anterior escrito foi o seguinte:

“O da plantación de novos exemplares de especies autóctonas de ribeira para a rexeneración do bosque ripario debe ser o mesmo que o cd coa información dos datos de calidade da auga do río Avia: invisibles. De non ser así pedimos que se nos envíe a información detallada destas actuacións de repoboación: nome das especies repoboadas e puntos exactos onde se realizaron estas repoboacións.”

Pero claro, como isto non está denunciado, para que nós van contestar (no caso de ser verdade, porque esta asociación non ten constancia de ningunha repoboación feita pola Confederación ou permisos dados por ela para isto. Iso si, de desbroces imos sobrados, de desbroces de todo sen criterio ningún, menos de mimosas, que esas si que as deixan nas beiras dos ríos, manda truco). E que temos que facer agora, volver a denunciar para que se nós tome en serio?. Estamos xa bastante fart@s desta situación. Estamos fartos da inutilidade da Confederación. De verdade que non o podemos crer.

O último punto do noso escrito e sobre o caudal ecolóxico da presa de Albarellos, que tamén denunciamos en Fiscalía, inda que pedimos tamén que a Confederación o investigase dado que e a súa labor. E que pasará?. Pois que o investigará a Fiscalía, porque estes parecen non estar pola labor xa que todo queda na casa.

E todo isto levámolo repetindo non só meses (como se demostra en todos estes escritos), senón anos. Namentres tanto a administración non faga nada o resultado será o de sempre: os nosos ríos a morrer un pouquiño máis cada día. Esperamos non ter que levarnos as mans á cabeza un día destes, ante a visión dun río morto por desidia administrativa.

Todo isto o podedes ler na denuncia que vos presentamos a continuación (que consta tan só de dúas páxinas), salvo os anexos (que é o que forma o groso do escrito, sobrepasando as 50 páxinas), que os podedes atopar por data de publicación na sección de medio fluvial da nosa web.

Pero antes disto queremos facer unha reflexión sobre o tema das espumas e vertidos, no que continuamos traballando, e que cremos se está tratando dun modo estúpido e inoperante por parte dos concellos afectados, Xunta e Confederación.

O primeiro actor, neste entramado inoperante que só prexudica ó río e o seu ecosistema asociado, e o propio concello de Ribadavia (inda que o resto dos concellos, como o de Leiro, tamén teñen o seu). Non comprendemos como se puido dicir a semana pasada dende o concello que “a espuma posiblemente sexa xabón, seguramente do lavado de algunhas instalacións ou vehículos de outros concellos, porque é máis visible nestes últimos días na zona da Quinza (entorno de San Cristovo) e a primeiras horas da mañá”. Non o comprendemos simplemente porque levamos denunciando isto dende o mes de xuño do ano pasado (e que xa vimos detectando dende fai anos, se ben esta afluencia de espumas non era tan evidente, salvo nos meses de verán). Moi grande debe ser o coche que están a lavar para facer tal afirmación, que xa debe estar coa chapa desgastada de tanta auga a presión do lavado.

Tampouco comprendemos a Xunta que dende a Consellería de Medio Ambiente afirma, cun 95% de probabilidade, que os verquidos sexan debidos o lavado de cubas, debido a que estas son máis visibles no mes de marzo, que é cando se procede ó lavado e desinfectado de cubas nas adegas. Non o comprendemos polo mesmo razoamento que o anterior: o das espumas ven de lonxe e non só do mes de marzo. Resulta, ademais de ridículo e patético, de vergoña allea que se de dende a administración un dato dunha probabilidade dun 95%, cando se da este dato a falta das análises (que levamos meses reclamando) por parte da Confederación. E isto asegurámolo cun 98% de probabilidade.

De vergoña allea resulta tamén a actitude da Confederación en todos estes meses que, segundo nós consta por toda esta correspondencia mantida con eles ó longo deste tempo, só se presentaron unha vez a ver que pasaba, contestándonos que ese día non había “verquidos susceptibles de provocar espumas”, cando xa lles avisamos do carácter intermitente das mesmas, dándolle carpetazo ó asunto.

E que resultou de todo isto, pois o inevitable, o que vimos anunciado dende fai meses e que só é un primeiro toque de atención: mortandade piscícola, que é en realidade a cara visible de todo isto. Pero que ninguén se preocupe, que o luns comeza a tempada de pesca e os peixes, con tanta espuma, xa veñen limpiños.

Denuncia en Fiscalía de Coto do Frade contra a Confederación Hidrográfica Miño-Sil:

Asociación Ecoloxista Coto do Frade, CIF G-32213456, e con enderezo a efectos de notificación no Apdo. de correos 32, 32400 Ribadavia, Ourense.

Comparece e di:

Que por medio do presente escrito presenta DENUNCIA contra Confederación Hidrográfica Miño-Sil (Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente do goberno do Estado español) en base ós seguintes feitos:

Despois do envío e recepción de diversa documentación e escritos entre a Confederación Hidrográfica Miño Sil e esta asociación, en base as diversas agresións medio ambientais que está a sufrir o río Avia nos derradeiros anos, temos que denunciar a ocultación sistemática de información que por parte da Confederación se nós esta facendo dun tempo a esta parte. Pero antes poñámonos en antecedentes.

O 15 de xullo de 2011 enviamos á Confederación, en soporte dixital (anexo I, soporte dixital), un informe denuncia baseado principalmente na presenza de espumas no río Avia, ademais da denuncia de vertidos continuos da rede de depuración dos colectores de Ribadavia e noutros puntos. Neste escrito xa solicitábamos información sobre os parámetros de calidade da auga da rede SAICA (Sistema Automático de Información de Calidade das Augas). Obtivemos resposta o 17 de agosto de 2011 (anexo I, soporte dixital), é dicir, tan só un mes despois.

Pero nesta resposta, na  que ademais cremos que a Confederación fixo unha interpretación incorrecta e sesgada do informe que nós lle enviamos, faltaba información relativa sobre ós parámetros de calidade das augas, desaparecendo os datos nos anos 2010 e 2011 de días enteiros, chegando nalgúns casos a desaparición de datos de semanas ou incluso meses. Tal é o caso do caudal do río, amonio, condutividade, osíxeno do río, pH, temperatura, turbidez e incluso do nivel da masa de auga. Considerámolo de extrema gravidade ó crer que se nos está tratando de ocultar información cando os parámetros sobrepasan os niveis de seguridade admitidos na regulación, como se pode ler no punto 3 do anexo II, que é a contraresposta de Coto do Frade, con data de 6 de setembro de 2011, á contestación dada anteriormente pola Confederación.

Unha vez enviada esta contraresposta, máis ampla inda se cabe que o escrito anterior feito por nós, no que expoñemos máis problemas do río Avia como é o tema da vexetación de ribeira (afectada por un fungo) e do secuestro do río Avia por parte de Gas Natural Fenosa (puntos 4 e 5 do anexo II), non recibimos contestación pasados catro meses co cal, o 11 de xaneiro de 2012 enviamos, de novo, unha solicitude á Confederación (anexo III), solicitando se nós contestase, polo menos, ó punto terceiro do escrito referido (parámetros de calidade da auga da rede SAICA), dado que do resto non parecían ter gañas de contestar, tendo que chegar ó punto de ameazar con emprender accións legais se estes datos non eran enviados a esta asociación.

Contestaron en menos dun mes (anexo III), dun xeito máis ben torticeiro, a tódalas interrogantes plantexadas pero, lonxe do que se poida pensar e incluso do que ven escrito nesta resposta da Confederación (punto terceiro do seu escrito) non nós enviaron os datos solicitados sobre a calidade da auga, enganándonos de novo e ante o que fixemos un novo e definitivo escrito (anexo IV) perante a Confederación e ante o que, tamén, decidimos poñer en coñecemento da fiscalía estes feitos de ocultación de datos e polo que solicitamos, en virtude da Directiva 2003/4/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 28 de enero de 2003, relativa al acceso del público a la información medioambiental, e a súa transposición a Ley 27/2006, de 18 de julio, por la que se regulan los derechos de acceso a la información, de participación pública y de acceso a la justicia en materia de medio ambiente, que a fiscalía actúe como considere máis axeitado para que se poñan as sancións pertinentes, tal e como está establecido nas leis anteriores, contra ós responsables de tal actuación.

Por todo o exposto solicito que, tendo por presentado este escrito, se admita e se teña por presentada a denuncia contra Confederación Hidrográfica Miño-Sil (Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente do goberno do Estado español) polos feitos descritos anteriormente.

Tamén gustaríanos que a fiscalía observase o punto 5 do derradeiro escrito enviado (e nos asociados anteriores) por parte desta asociación á Confederación (anexo IV), por si observase, como nós cremos, que existe un delito contra os recursos naturais e o medio ambiente en canto ó caudal ecolóxico deixado por parte de Gas Natural Fenosa (que reflexa a idea de caudal ecolóxico como solta de auga a través das turbinas) no encoro de Albarellos, e o que as diferentes administracións non pareceron prestarlle atención ó longo dos anos, pero que permite a reiterada desecación do río Avia por parte da concesionaria da explotación hidroeléctrica ó non existir tal caudal ecolóxico, producíndose unha desecación continua entre o tramo do río que debería discorrer entre a presa e a saída da turbina (que desaparece como por arte de maxia chegado o verán, aproximadamente 5.000 metros) como ben sabe o Servizo de Conservación da Natureza, que seica xa denunciou este caso sen que, polo momento, se saiba nada disto. Así solicitamos á Fiscalía, se o estima oportuna, emprenda as accións legais pertinentes contra os responsables de tal desfeita.

Contestáronnos pero, nunha resposta que foi asumida por parte desta asociación como feita co único ánimo de manternos contentos, fíxemos unha réplica a esta resposta solicitando máis información sobre as actuacións levadas a cabo por eles mesmos no río Avia e o proceso dexenerativo que está a sufrir o mesmo dende diferentes perspectivas (contaminacións continuas, espumas, vertidos, amieiros e demais vexetación riparia, secuestro do río por parte de Fenosa, secuestro de información por parte da propia Confederación, …), cun escrito máis amplo inda que o anterior.

Esta réplica, de solicitude de información real dada a incorrecta e sesgada resposta dada por parte da Confederación, foi enviada na primeira semana do mes de setembro do ano pasado. Catro meses despois non obtivemos resposta co cal, no mes de xaneiro deste mesmo ano e ante o que consideramos unha deixadez de funcións por parte da administración, enviamos unha carta á Confederación, pedindo que se nós contestase á maior brevidade posible, dado que normalmente as respostas da Confederación non se alongan tanto no tempo pedindo, sobre todo, unha resposta ó punto tres (secuestro de información por parte da propia Confederación), dado que do resto non parecía tivesen gañas de contestar.

Pero desta volta, ó igual que ocorrera o mes pasado con Medio Rural (coa solicitude de informes sobre especies migradoras que se remontan no río Miño na presa de Frieira), tivemos que ameazar con emprender accións legais, baseándonos nas directivas e leis de acceso á información en materia de medio ambiente. De novo, ó igual que ocorreu con Medio Rural, a resposta foi dada nun tempo record, constatando así o que sabemos dende fai tempo nesta asociación: quen ten cu, ten medo.

Resulta moi triste ter que ameazar con emprender accións legais para obter a información que por lei están obrigados a facilitarnos, o que dificulta moitísimo a nosa labor. Este non debería ser o modo de actuar dunha administración que se pretende considerar como seria, o que deixa patente a ridiculez de todo o sistema no que nós atopamos inmersos: as asociacións, colectivos, partidos, cidadáns, … son denostados ó ostracismo por figuras que exercen un continuo abuso de poder, facendo deste abuso de poder a verdadeira lei, condenando ós cidadáns e ó medio ós intereses de non se sabe moi ben o que. Ou si.

Parece, asemade, que o ridículo deste sistema pretendeu levar en semanas pasadas, de novo, á Confederación Hidrográfica Miño-Sil a xuntarse coa do norte, e todo volvería a levarse dende Oviedo. Nós, ante isto, temos pouco que dicir. O certo é que cando estaba en Oviedo era moito máis doado obter información que agora que está en Ourense, ademais de que segue a ter as competencias do Estado español, que deixaría unhas oficinas en Ourense. Exactamente o mesmiño funcionamento que ten agora, só que non se gastará tanto en soldos e non haberá que facer un edificio destinado a tal fin, cun orzamento presupostado duns 4,5 millóns de euros. Rematadas as vacas gordas faríase o mesmo traballo, pero con distinto nome.

Recomendámoslle dende aquí ós empresarios e políticos, que foron practicamente os únicos que levantaron a súa voz ó ceo porque levasen un servizo do goberno español a outro lugar do Estado, que se poñan as pilas e reclamen a xestión dos ríos galegos para Galiza. Facelo doutro xeito será a continuación do imperialismo ó que tan afeitos estamos: se a competencia dos ríos galegos segue sendo do Estado español, mentres deixen unhas oficinas -que é o que se pretendía facer co cal o funcionamento sería exactamente o mesmiño só que cunha nomenclatura análoga,- por nós que o leven a Madrid ou que o metan no cu do rei se queren, que se lle sae algunha almorrana pode tinxir, co seu sangue, os nosos ríos de azul, que boa falta lles fai.

O certo de todo isto é que a única Confederación que se plantexou reunificar en todo o Estado español, para recortar gastos supostamente, é a do Miño-Sil. Unha vez máis, noraboa señor Liñares, volveu vostede a demostrar o erro que supón a libre disposición, que fai que os postos de responsabilidade -e os do día a día tamén, máis importantes se cabe- sexan dados por afiliación política, e non por méritos dos aspirantes. Pero  seguimos co noso.

Pois ben, recibida a carta por parte da Confederación, firmada polo excelentísimo señor Liñares, antigo presidente da Confederación e o que, polas vicisitudes derivadas da libre disposición fixérono marchar pola porta de atrás (outra cousa será o cargo que lle teñan gardado os seus compañeiros), volvémonos atopar cunha resposta baleira de contidos, sesgada de información e torticeira en canto ós datos solicitados.

Por todo iso, e ante o cambio na presidencia da Confederación (haberá que darlle chance a ver que fai), enviamos unha derradeira contestación á Confederación, volvendo a expoñer, dun xeito moito máis resumido dado que se quere o señor presidente pode buscar os anteriores escritos entre esta asociación e a Confederación, as problemáticas que vimos denunciando dende o ano pasado (inda que veñan, en realidade, de moito máis atrás).

Do mesmo xeito, e ante o que consideramos un secuestro de información por parte da Confederación, denunciaremos a vindeira semana á Confederación ante a Fiscalía de Medio Ambiente de Ourense por ocultación de datos, aproveitando e pedindo outra cousa máis sobre o secuestro do río no embalse de Albarellos. Pero iso será a semana que ven.

A continuación poñemos unhas fotos (facede click nelas para amplialas, así veredes como nalgunha se ven montículos de espuma) como exemplo do día de hoxe, para que poidades ver as espumas que abundan no río, tomadas á mesma hora que a Confederación estaba a tomar as mostras, hoxe xoves, do vertido que denunciamos o martes pasado. Despois enviarán unha carta dicindo que non atoparon ningún tipo de contaminación susceptible de provocar vertidos. Xa.

Tralas fotos poñemos o escrito remitido dende a Confederación a esta Asociación, e tras este, a resposta enviada por nós a ese escrito.