A concesión foi dada a Unión Fenosa en 1990 durante a época Fraga, goberno durante o cal maiores concesións hidroeléctricas se deron baixo o amparo de Don Manuel -33 das cales están paralizadas polo novo plan hidrolóxico Galicia-Costa dependente da Xunta debido a unha sobrexplotación dos ríos galegos, como a propia Xunta recoñece -, pensamento herdado do seu pasado franquista, onde os pantanos se converteron nunha fonte de ingresos e enerxía que hoxe en día tornouse nun grave problema de mantemento de ecosistemas acuícolas e de ribeira, o que explica en parte a crise económica que temos en Galiza, xa que non podemos aproveitar os nosos ríos para outros usos, pesca deportiva, pesca con fins comerciais, turismo de diverso tipo, actividades de natureza e observación animal…, dado que estes ríos, propiedade de tódalas galegas e galegos, teñen uns donos distintos a nós mesmos.

É que Don Manuel Fraga Iribarne, ese ser camaleónico que o mesmo lle daba traballar a prol da ditadura de Franco que reconverterse a democracia para ser presidente dunha Galiza a que nunca lle prestou, sexamos francos (valga a redundancia), demasiada atención, non lle tremía o pulso a hora de conceder licencias para que uns poucos se fixesen ricos a costa de empobrecer a toda Galiza, destrozando o territorio a cambio de cartos.

A capacidade de reciclaxe de Don Manuel, levado de ministro da ditadura en vida, a pai da democracia trala súa morte, foi dunha capacidade tal que se se aplicase este mesmo modelo a xestión dos residuos de Galiza, non habería debate posible hoxe en día sobre a xestión dos mesmos. Seguro que EL remataba coa discusión, como tantas outras veces fixo, dun golpetazo na mesa.

E nesas estamos. Como se recolle no preámbulo da Lei 5/2006, de 30 de Xuño, para a protección, conservación e mellora dos ríos galegos:

“Las presas hidroeléctricas hacen que más del 70% de nuestros cauces fluviales sean inaccesibles a las especies migratorias.

 Las infraestructuras hidroeléctricas son responsables de las principales afecciones a los ríos gallegos. Galicia, con tan sólo el 5% del territorio y el 7% de la población, genera el 25% de toda la electricidad de origen hídrica del Estado español. El 34% de la electricidad generada en Galicia va fuera del país, se exporta, con unas pérdidas en el transporte que superan hoy toda la producción eólica en Galicia. Esta sobreproducción no redundó en un mejor abastecimiento a los pueblos y comarcas gallegas.”

Pois iso. O suficientemente claro como para que teñamos que explicalo. Electricidade exportada (e en aumento día a día), territorio degradado (podedes ler a lei enteira), cartos pros de sempre (sen que ademais se cree emprego, a minicentral do Cerves, coma todas, funciona de xeito automático), e pobreza e degradación para os demais. Isto foi o que deixou Don Manuel para os ríos galegos. Que caro custa criar un kilo de vaca, e que barato é un kilo de peixe, dicía o sabio Castelao referíndose a abundancia dos ríos galegos. Inda non chegara Don Manuel.

Esa herdanza quedou tamén no Ribeiro, e máis concretamente no río Cerves. En decembro do 97 concédense as licencias de obra, momento no cal o río Cerves tiña recoñecido a nivel administrativo unha figura de protección especial medio ambiental, co cal nengún proxecto podería ser levado a cabo nese río. Ademais en 1999 se cambian tódalas características do aproveitamento hidroeléctrcio, co permiso da Xunta e do goberno do Estado español, cando ese río xa tiña recoñecido, de xeito totalmente legal e non só administrativo, a súa figura de especial protección a través do Real Decreto 1664/1998, de 24 de julio, por el que se aprueban los Planes Hidrológicos de cuenca. Finalmente no ano 2000 a explotación comeza a funcionar. En todo ese tempo este proxecto debeu ser paralizado polas propias administracións.

Por todo iso denunciamos, a semana pasada e ante a Fiscalía de Medio Ambiente, a ENEL UNIÓN FENOSA RENOVABLES, S.A, Concellería de Medio Ambiente-Xunta de Galicia e Confederación Hidrográfica do Norte (hoxe en día do Miño-Sil)-Ministerio de Medio Ambiente do Goberno do Estado español, sabendo, iso si, que quen ten a máxima responsabilidade son as administracións, xa que elas concederon as licencias e son as principais responsables, pero non por iso cremos que Fenosa poida eludir a súa responsabilidade.

A denuncia a Fiscalía (onde está todo explicado máis polo miúdo) consta tan só de 9 páxinas (excluíndo os anexos que é o que a fan máis ampla). Podedes lela no seguinte enlace.

Denuncia Fiscalía minicentral Río Cerves

Os anexos I e II, xa coñecidos pois se trata das consideracións presentadas ante a Dirección General de Evaluación Ambiental do goberno do Estado español, podedes consultalas nos documentos finais do seguinte enlace.

O anexo III non se adxunta por consideralo irrelevante nesta presentación pública (iso si, quen o queira non ten máis que pedilo). O anexo IV podedes velo a continuación. Grazas a tod@s quen traballastes durante anos nesta asociación. Esta denuncia non podería ser levada a cabo sen a información, gardada como ouro en pano, e traballo feito por vos. Se fai 15 anos as leis funcionasen como hoxe en día – a pesar de que inda fallan bastante- o igual que internet, quizais non tivésemos que andar con isto hoxe en día. Saúdos e graciñas de corazón.

Anexo IV

Por elo, e para contrarrestar as distintas mentiras que se están lanzando dende a administración sobre este proxecto (non contaminante, mellor dende o punto de vista enerxético, gran reciclaxe, postos de traballo…), este venres día 13, as 20:30 na casa da cultura de Ribadavia, teremos unha palestra sobre a macroplanta de xestión de residuos que se pretende instalar no veciño concello de O Irixo. As repercusións para a comarca do Ribeiro serán un dos temas a tratar, polo que animamos a tódolos veciños da comarca a asistir a esta charla.

Para elo contaremos como ponentes con Serafín González: biólogo do CSIC e presidente da SGHN (Sociedade Galega de Historia Natural); Anxo Saborido: coordinador da FEG (Federación Ecoloxista Galega) e Braulio E. Rodríguez: vicepresidente de Coto do Frade e experto en xestión ambiental.

Agardámosvos a tod@s este venres na casa da cultura de Ribadavia.

http://www.sghn.org/Actuacions_Xeral/Residuos/Incineradora_O_Irixo.pdf

Tamén podedes botarlle unha ollada a este enlace que vos remitirá a un informe de Greenpeace sobre a incineración, onde tamén fan un repaso polas incineradoras repartidas pola xeografía nacional, onde por suposto esta sogama.

http://www.greenpeace.org/espana/Global/espana/report/costas/091124-02.pdf

O mércores 28, un grupo de veciños do Irixo escenificou o enterro do pobo ás 12 da mañá diante da praza do Concello. Ante a acollida dos veciños, púxose de manifesto que o alcalde non ten o apoio da maioría do pobo como se nos fixo crer nun primeiro momento. Nós queremos destacar a actuación da plataforma que foi quen de reaccionar con tanta rapidez, organizando actos de protesta e buscando apoio xurídico en tan pouco tempo e nestas datas tan sinaladas.

O próximo acto reivindicativo terá lugar no Irixo o sábado día 7 de xaneiro ás 4 da tarde. Nós animamos a tódolos nosos simpatizantes e á xente en xeral que se solidarice co pobo do Irixo e coa nosa terra e acuda á manifestación en contra da planta incineradora.

Sentimos non poder mostrarvos imaxes, pero a nosa cámara parece que sufriu unha defunción que agardamos sexa momentánea. De todos xeitos volo comentamos. Había bastante xente (unhas 50 persoas), sobre todo para ser un xoves de mañá e a primeira hora. Que o alcalde e dirixentes do PP digan o que queiran pero está claro, tras falar cos veciños, que a meirande parte dos habitantes da zona están en contra deste suicidio medio ambiental e socioeconómico perpetrado dende as altas esferas. Pero os nosos dirixentes seguen ó mesmo, mentindo máis que falan. O sheriff Penedo segue ó mesmo: confiade en min, non vai haber contaminación, traballo para todos, isto é o mellor que lle podía pasar a O Irixo…. Dixo o rei dos ladróns: nós nunca roubamos nada.

O de que non vai a haber contaminación é de broma. Por suposto que vai haber contaminación,e máis queimando na incineradora lixo orgánico con plásticos e o que cadre. Quen defenda esta postura é que ou non ten nin a máis mínima idea do que está a falar ou obtén algún tipo de plusvalía con isto, algo que nós explicaremos de xeito pormenorizado en vindeiros artigos. A eliminación dos residuos sólidos procedentes das plantas de incineración, especialmente das cinzas procedentes dos filtros, conteñen cantidades moi elevadas de dioxinas, furanos e metais pesados. Algo que se van ter que comer os veciños do Irixo, non hai medias tintas. Quen queira pode ver aquí o que se fai con isto en Sogama: sacos de 1.000 kg de peso á intemperie, máis de 30.000 cada ano, sen ningún tipo de tratamento posible. Outra cousa serán os contaminantes atmosféricos ou os que irán parar ás augas (efluentes), que nolos comeremos entre os veciños do Deza, Tabeirós, o Carballiño e o Ribeiro (pero xa dixemos que daremos datos máis concretos en breve).

 En realidade non existen argumentos sólidos para defender a incineración, por iso o único que din unha e outra vez son eses 250 postos de traballo que van traer ó pobo. Que ninguén se engane, quizais a macroplanta si xere 250 postos de traballo nun primeiro momento, sobre todo para saltarse certa burocracia, pero en canto comece a funcionar estes postos veranse diminuídos, como moito, á metade. Senón que lle pregunten ós recentemente despedidos traballadores de Sogama ou consultade por internet cantos postos de traballo dan as incineradoras no Estado español hoxe en día: ningunha chega a 250 e esta planta, que se moverá por criterios puramente economicistas, non será unha excepción.

E para xustificar todo isto nada mellor que seguir mentindo. Onte Baltar tiña a caradura de dicir para Faro de Vigo que non existían problemas de contaminación coa incineradora en Cerceda, que levaba alí 40 anos!! Dende os anos 70!! E que nunca pasara nada!! E van os do Faro e publícano. Pero vamos a ver, se a incineradora inaugurouse no ano 2000, entrando en explotación comercial no 2002. Calquera pode comprobar este dato. Non se dan conta, señores xornalistas, que a xente cre o que lee nos seus xornais. Se vostedes publican iso están faltando á verdade e a súa ética profesional queda manifestamente posta en dúbida. Por favor, un pouquiño de criterio. Está ben que estean vostedes subvencionados, igual que La Voz (onde onte saía Luis Lamas, abogaducho lucense de meixelas sonrosadas reconvertido por obra e gracia da libre disposición a presidente de Sogama, loando as bondades da incineración, manda carallo) ou La Región e demais. Pero se espera moita máis de vostedes e da súa ética profesional, non só que publiquen todo o que se manifesta dende unha parte da ecuación, sen contar co que se manifesta dende o outro lado, onde normalmente, ademais, se dan datos concretos, contrastados e verificables. Facelo doutro modo é un claro signo de adoutrinamento. E para iso son vostedes periodistas? Onde quedou a investigación, o contrastar e verificar os datos, a obxectividade dos artigos e a pluralidade da palabra? Dende logo nos seus xornais, inda que de vez en cando xorde, brilla de xeito xeral pola súa ausencia.

De seguir así a palabra dos políticos, que en realidade son quen menos saben de tratamento de residuos, agricultura, medio ambiente, economía… parecerán ter razón cando todo indica que se equivocan. Ou quizais non se equivoquen tanto, dado que eles son, moitas veces, os máximos beneficiados de andar fodendo ó cidadán.

Pero bom, isto é unha opinión subxectiva e quizais nos trabuquemos. Quizais non se vai contaminar, quizais todo o mundo terá traballo mentres das chemineas onde se queima un lixo potencialmente reutilizable e reciclable saian bolboretas en troques de contaminantes atmosféricos, quizais as cinzas procedentes do proceso incineratorio sirvan até para comer, quizais este sistema sexa a panacea e todos estamos errados salvo eles, que son a xente de carreira, os científicos, os investigadores, biólogos, enxeñeiros, economistas… Ou é o revés?

Trala errada experiencia de Sogama, un escándalo de xestión que, lonxe de mellorar no tempo, foi incrementando a súa inoperanza e mala praxe: denuncias por contratos millonarios irregulares, tráfico de influencias en empresa pública, prevaricación, despedimentos por falseamento de datos, vertidos tóxicos ó río Lengüelle, ademais da pobre bagaxe recicladora da planta e as emisións de substancias perigosas á atmosfera, auga e solos, derivadas da incineración dos RSUs, ó que hai que sumarlle o escándalo na xestión dos residuos farmacéuticos do punto Sigre, que nos converteu durante máis de seis anos no vertedoiro ilegal de todo o Estado español; quen de verdade pode crerse que a repetición do mesmo modelo pode ser un éxito? Quen pode crerse ademais que a privatización do modelo pode traer beneficios para coa nosa terra?

Xa o dixemos antes: o criterio que vai primar será puramente economicista. A redución, reutilización, reciclaxe, respecto polo medio ambiente e boas prácticas quedará relegado a unha posición secundaria, sempre por detrás da obtención de beneficios por parte da empresa. Namentres tanto, a veciña Portugal xa está interesada na xestión do lixo que se faga no sur galego. É unha empresa privada e, segundo a lei, se poden traer residuos para queimar de calquera parte de Europa. Se iso ocorre e incluso se amplía a capacidade incineratoria da planta no futuro, por favor, que ninguén se leve as mans a cabeza. É o que ten ser europeos.

P.S.: falando da falla de criterio xornalístico, e sen que isto pretenda ser una ataque contra ninguén senón, máis ben, como unha chamada de atención, La voz publicou que o alcalde de Cortegada fora a Vitoria a ver una planta da mesma empresa que vai construír no Irixo, e que non había contaminación ningunha. Normal que non exista contaminación de algo que simplemente non existe. E o de Luis Lamas de onte, de coña, parece que en Alemaña ou Austria as incineradoras non contaminan e que a xente está a favor delas, por favor. E o que di sobre o informe ese británico sobre o que molan as incineradoras e o chachis que son? Onde está? que os demais tamén queremos lelo, porque a nosa información di que a Gran Bretaña prohibiu hai anos a comercialización de leite e carne procedente de vacas que pastan na contorna de plantas incineradoras de residuos. Pero como non imos a dar unha información contrastada sobre isto, que cada quen pense o que queira.

Inda que si imos dar unha info contrastada que fai tempo queríamos poñer na páxina, e que hoxe case se nós volve a esquecer. É a merda esa publicada tantas veces nos xornais cada vez que Luis Lamas fala, e que onte volveu saír co gallo da entrevista que lle fixeron, sobre que os verdes en Alemaña están a favor da incineración. Por favor, solicitamos dende aquí, se o volve decir, que o xornalista encargado de falar con este personaxe lle presente esta ou outra info que se pode atopar facilmente na rede. Quen dixo en realidade que a incineración era a mellor opción, falando ademais de entre tres posibles (vertedorio, pirólisis e incineración) foi Michael Weltzin, asesor dos verdes e que non representa a este partido para nada (de feito tras isto deixou de ser colaborador), cuestión malinterpretada intencionadamente polos defensores da incineración (os que gañan cartos con isto, vamos). Agora adícase, pagado polas incineradoras, a dar charlas loando as bondades da mesma. Unha vendida en toda regra e unha manipulación da realidade, segundo o propio partido dos verdes. Podedes ler a info aquí, e se buscades un pouco veredes que o diario La Nueva España foi quen sacou isto e que institucións como Sogama se aproveitan dunha información que saben falsa. O dito, están enganando todo o rato facendo crer, falsamente, que a incineración é a solución cando na Galiza xa demostrou sobradamente que é parte do problema.

De todos xeitos e, coma sempre, a Asociación Ecoloxista Coto do Frade non formará parte de ningunha plataforma. Outra cousa será o apoio que faremos a calquera acción puntual levada a cabo por esta plataforma, asistencias a plenos ou reunións para manternos informados ou informar ou calquer cousa que se nós solicite por parte da mesma dado que deste tema, por sorte ou falla dela, sabemos bastante.

Queremos deixar claro que se non formamos parte desta plataforma é principalmente por dúas razóns. A primeira consiste en que, a pesares de declararse apolíticos (inda que opinamos que confunden o termo a político con apartidista porque, que non se confundan, están facendo política inda que non queiran) vai ser inevitable que as formacións políticas traten de empregar o nome da plataforma e de calquer colectivo que se sume a ela para facer unha utilización, precisamente, política. Disto poden falar os do PP, cando fora o do parque de Carballeda, que se gañaron un enorme número de votos grazas a subirse ó carro, criticando aquilo e agora apoiando isto. Caraduras.

A segunda razón estriba precisamente no propio nome da plataforma: no Irixo non. Iso é algo co que nós non estamos de acordo e que ademais foi algo que escoitamos e limos na reunión do sábado pasado. Isto non consiste en incineradora no Irixo non, isto consiste en incineradora ou macroplanta de xestión de residuos non en calquera parte. Doutro xeito ocorrerá o mesmo que pasou co parque de Carballeda, alí non  pero se a poñen noutro sitio que lles vaian dando. E nesas debía estar pensando Clodomiro Montero, membro fundador do foro social Temos Dereito a Saber (a plataforma contra o parque de residuos de Carballeda) segundo as súas propias palabras, cando se presentou no Irixo este fin de semana para falar. Ou máis ben para meter cizaña, meténdose con Adega cando foron os primeiros en apoialos, e dicindo que nós os apoiaramos cando só o fixemos de xeito puntual, exactamente o mesmo que pretendemos facer agora. O señor Clodomiro, dando leccións de vida de como deberían facer para loitar contra a incineradora, esqueceuse de comentar que nas primeiras reunións mantidas a cabo pola plataforma o que se propuñan, e conseguiron,  era o mesmo que pretenden aquí. No Ribeiro non, coreaban daquela. E alguén se lembra de onde dixeron que fose a macroplanta? Pois aquí estamos nós para lembralo: no Irixo.

Que cada quen opine o que queira, pero pasarse a pataca quente de a ver onde metemos isto, está claro que non é a solución. O cambio de modelo na xestión e produción de lixo é a única receita para reverter a actual tendencia de respostas cortoplazistas, que non fan máis que agravar o problema en vez de ser unha solución ó mesmo.

Pero hoxe estamos aquí para contar mentiras. En primeiro lugar queremos falar sobre os 250 postos de traballo prometidos. Ja, menuda estafa. Unha planta de tratamento de residuos para 360.000 toneladas anuais a cambio de 250 postos de traballo?. Fagamos un cálculo realista, sen saír sequera da Galiza (non fai falla falar de Austria, Alemaña ou Holanda para falar de residuos, que aquí tamén os hai e se tratan, de mellor ou peor forma e con apoio ou sen el). Vexamos o que ocorre con Lousame: 150 traballos directos co tratamento de 35.000 toneladas de residuos (cun tratamento ademais comarcal e sen incineración, onde se optimizan os resultados de valorización total. Outra cousa é o desprezo que está sufrindo este sistema de tratamento e a postura de poder exercida por Ecoemebes e o pasotismo da Xunta, do que falaremos outro día). Facede as contas. O resultado é claro: a Sogama Sur tería que ofertar máis de 1500 postos de traballo directos. Pretender ofertar 250 postos de traballo a cambio do experimento químico permanente que supón a incineración parece unha broma de mal gusto.

 A instalación de plantas de compostaxe sextuplicaría eses postos de traballo, fomentando paralelamente unha industria galega do retorno e a reciclaxe de residuos -o que na práctica se traduciría en máis postos de traballo, multiplicando exponencialmente o emprego a medida que o retorno e a  reciclaxe se vaian convertendo nunha realidade, non nunha utopía como parece selo hoxe en día no noso país-  e apostando pola redución en orixe, sensibilizando e lexislando para afrontar de forma realista e pragmática a problemática. Se realmente a prioridade das políticas é a xeración de emprego, non comprendemos como desde a Xunta se defende o sistema de xestión que precisa menos postos de traballo.

Pero aí está Manuel Penedo, ilustre alcalde do Irixo e axente de enquisas no seu tempo libre, prostituíndo ó seu pobo, a cambio de que?. É que o único argumento esgrimido a favor da macroplanta, a favor de concentrar tódolos residuos do sur da Galiza nunha zona escasamente produtora dos mesmos, son os postos de traballo. Uns postos de traballo que, segundo o propio alcalde, serán xestionados por el mesmo, xeito de actuar totalmente fraudulento é que o señor Feijóo non tardou en desmentir. Pero todos sabemos como funciona isto, no Irixo, en Corcubión, Ferrol ou no Ribeiro: os alcaldes deixan facer, pactan coas empresas e, a cambio, xestionan eles mesmos os postos de traballo. Un fraude democrático que deriva no abuso de poder. Pero como explicamos arriba estes postos de traballo son unha gran mentira, un engano para bobos. Quen gañe con isto non van ser os veciños do pobo, iso está máis que claro.

Ademais diso hai que facer unha reflexión: os datos do paro do Irixo, no mes de outubro, eran dun 5,9%. Quen lle dera a case que calquer outro pobo, vila ou cidade desta Galiza deprimida, na que os nosos políticos nós tratan a todos como imbéciles, dado que eles o son, non sabendo aportar solucións reais, eficientes e imaxinativas a un problema real. 250 postos de traballo, menuda broma. É o peor de todo é que máis dun picará. Coa que está chovendo, pensarán. Pois que vaian sacando os paraugas, que a próxima choiva que caia pode vir ácida.

Imos a contar mentiras. O 29 de Xaneiro de 2011 o señor Baltar explicábao no xornal La Voz de Galicia “cunha oposición frontal dos veciños non o imos facer”, en relación a que non se instalaría a planta sur naquel lugar onde houbese unha oposición da veciñanza a esta macroplanta. Porén, as declaracións do señor Baltar mudan substancialmente, loando hoxe en día os beneficios económicos que traerá esta Sogama Sur. Tanto o señor Baltar, como Feijóo como o señor Hernández, proxenetas máximos dun reino inventado por eles, dixeron no seu momento que non se faría con oposición. Pero donde dije digo, digo Diego. Que cara máis dura, que engano a poboación. E despois se vós enche a boca falando de democracia, cando vos limpades o cu con ela.

Pero as imaxes valen máis que mil palabras e, agora, faremos unha reflexión, a raíz do vídeo que podedes ver enlazado abaixo -dun mitín do PP en Ribadavia, antes das eleccións á Xunta do 2009-, e que quen escribe non pode facer máis que aplaudir en canto o escoita, sobre todo as verbas finais, escapándoseme entre os dentes unha frase que non podo reproducir aquí.

“Non podemos consentir un atropello medio ambiental como o que se quere levar a cabo”. Me lo dices o me lo cuentas. Non podiades consentir iso, pero si isto. Porque agora sodes vós quen o facedes, dándolle ós vosos colegas de Estela Eólica o dereito de pernada sobre o lixo. É que de merda, a verdade, sabedes un rato. É normal ó vivir nela. Collestes exactamente o mesmo sistema que pretendía o bipartito en Carballeda de Avia, só que volvéndoo máis lesivo coa implantación, de novo, do fracasado modelo incineratorio e levándoo a outro emprazamento. E pretendedes que o aceptemos?.Ides aviados.

Pero imos seguir falando de mentiras. É doutra data en concreto. O 23 de novembro do 2010. Ese día falaba Javier Gracia, administrador de Estela Eólica e conselleiro delegado de Gecal Renovables, para la voz de Galicia. Nese momento el mesmo definía a planta de tratamento de residuos que Estela Eólica ía construír a cambio de megavatios no concurso eólico como “La Sogama del Sur”. Curiosa definición. Pero nela non falaba de incineración, inda que si dun proceso de xeración de enerxía eléctrica a través da reciclaxe dos residuos aproveitando os gases que se produxeran no proceso. Biometanización?. Quen sabe. O curioso do caso é que ese mesmo día, no xornal el correo gallego, Javier Gracia volve a falar de que a súa planta sería o reverso ecolóxico de Sogama, dicindo que a súa planta non será unha Sogama dous, mandando a afirmación “La Sogama del Sur” a tomar vento e contradecíndose a el mesmo: “…planta de tratamiento de RSU sin valorización energética. Sogama es a nuestra planta lo que una central nuclear a una eólica”. No se quemará basura, afirmaba ó xornal tras estas declaracións. Con dos cojones. Supoñemos que será simplemente que a Javier Gracia, igual que o resto, lle gustan do monte, aparte do vento, as sardiñas, tralará.

Imos a contar mentiras. Ou máis ben, desta volta, doutro novo engano poboacional e á democracia. Agustín Hernández, consellerio de Medio Ambiente, subliña unha e outra vez que o proxecto da Sogama Sur pasará a tramitación ambiental. Para iso nada mellor que modificalas leis. Modificando a Lei de Política Industrial e introducindo modificacións normativas grazas a Lei de Acompañamento dos Orzamentos, o mesmiño que fixestes o ano pasado. Sodes uns grandes. Uns grandes senvergoñas.

Imos a contar mentiras. Nestes días tamén, o excelentísimo señor Hernández, remarca o que se ven dicindo coma se dun mantra se tratase por todo aquel afín ó PP (lembrémonos do heroe contemporáneo Luis Lamas, ese gran hombre): “o obxectivo da Xunta é parecerse ós países máis desenrolados, como Holanda ou Austria, que incineran tres veces máis ou Dinamarca, seis veces máis. Dado que os grupos da oposición pretenden ser como Togo, Costa de Marfil ou outro calquer país do terceiro mundo”, segundo verbas do propio Hernández, instando ós partidos da oposición a non faltar á verdade.

Vexamos a comparativa cos países europeos máis desenrolados(os datos que mostraremos a continuación, tratados por nós en forma de porcentaxe, foron extraídos en bruto do eurostat, quen quera pode contrastalos aquí).

É certo que o Estado español incinera menos, é Dinamarca a que máis. Pero, observando os datos de recuperación material total, Dinamarca recicla menos que ningún, case o mesmo que o Estado español, sendo ademais Dinamarca quen máis residuos produce, con moitísima diferenza, claro indicativo de que a maior porcentaxe de incineración, menor capacidade de reciclaxe (o contrario do que se fai crer) e maior produción de residuos. Austria e Alemaña, cunha porcentaxe similar de incineración, rondando o 30%, obteñen os mellores resultados de recuperación final de materiais (tratando ademais, día a día, de reducir as porcentaxes incineratorias en troques da recuperación dos materiais, ó contrario tamén do que se fai crer). Pero aquí hai que facer unha distinción. Quen escribe, por motivos da vida, estivo por tempadas vivindo en Austria. E a cousa funciona ben distinta. A maioría do que se incinera en Sogama, e do que se incinerará na planta do sur, son residuos orgánicos. Iso alí non existe. Que non conten milongas sobre a incineración en Austria ou Alemaña. A xente alí deposita o lixo orgánico en contenedores axeitados a tal fin, en días concretos da semana, e levándoos e gardándoos na casa sen empregar bolsas de plástico, só material orgánico. Incrible verdade. Que tolos estes tipos. Menudo traballo que levan. Co cómodo que é tiralo nunha bolsa, cando me pete, e que o leven a un lugar máxico onde o lixo se converte en enerxía. E sen nadiña de contaminación, oes. A incineración, no ultimísimo caso de empregarse, só debería ser para a fracción rexeites, unha vez esgotadas tódalas outras vías. O contrario é, coma dixemos antes, experimentos químicos permanentes. A incineración de todo o que vai no contenedor verde, cun altísimo porcentaxe de materia orgánica, é un dos principais xeradores de elementos altamente contaminantes e creador de novos compostos que non existen na natureza (pero diso falaremos outro día, de xeito máis conciso, xa que este artigo se está alongando moito máis do pensado).

Pero bom, non queriamos falar diso en realidade. Queriamos facer unha nova conta. E é que non estamos a falar do Estado español. Estamos a falar de Galiza. A Xunta é a que manda e a xestión do lixo faise ó nivel das comunidades autónomas. Así pois, resulta un tanto abraiante que o flamante conselleiro expoña este exemplo de países máis avanzados, pretendendo que nos creamos que así se segue este modelo co novo plan de residuos e coa nova incineradora. Nada máis aloxado da realidade. Nesta volta de torca por parte do goberno galego é doado analizar os datos. Vexamos: Sogama xestiona 1.000.000 de toneladas de residuos anuais, e a súa incineradora ten unha capacidade para tratar 500.000 toneladas. Se a isto lle sumamos a nova incineradora do sur, cunha capacidade de 310.000 toneladas de residuos por ano (inda que a súa capacidade total será dun 10% máis, o mesmo que ocorre con Sogama), nos da a incrible cantidade de 810.000 toneladas destinadas á incineración. O cal quere dicir que Galiza, coa nova incineradora do sur queimará, dun total de 1.08 millóns de toneladas que xe xerarán no país segundo previsións da Xunta pro ano 2020, o 75% dos seus residuos (máis do 80% se as dúas plantas funcionasen a pleno rendemento, o 10% de incremento que falabamos no paréntese anterior), deixando a Galiza como a rexión máis contaminante do Estado español e relegándoa á última posición de toda a Unión Europea en canto á xestión do lixo. Vaia vaia, parece que as bonitas palabras por parte da consellería xa non o son tanto.

E vai outro dato. Nova planta sur de tratamento. Tratamento para 360.000 toneladas de residuos anuais. 10.000 toneladas do chamado contenedor amarelo (envases lixeiros). 40.000 toneladas para compostaxe. Fagamos contas de novo. Material reciclado (envases lixeiros): 2,8 %. Recuperación material total (sumando a compostaxe): 14%. Non se achega en ningún caso as cifras absolutamente mínimas que ten o Estado español hoxe en día e, por suposto, non se achega as cifras de recuperación material prometidas polo goberno galego. Quen se parece agora a Togo?

A Asociación Ecoloxista Coto do Frade pon de novo en manifesto o absoluto escurantismo levado a cabo pola administración galega no tema dos residuos, mentindo cada vez que falan, deixando claro que até o momento se está a actuar de xeito totalmente fraudulento sen seguir en ningún momento o principio de acceso á información e participación na toma de decisións pola poboación reflexado no convenio de Aarhus, a súa transposición as directivas europeas, estatais e por último as leis galegas, saltándose continuamente a Ley 27/2006, de 18 de julio, por la que se regulan los derechos de acceso a la información, de participación pública y de acceso a la justicia en materia de medio ambiente. O plano de residuos, aprobado a principios de ano, non tivo en conta ningunha das 68 alegacións presentadas por diferentes colectivos ó mesmo.

A Asociación Ecoloxista Coto do Frade é radicalmente contraria á incineración, sexa cal sexa o lugar elixido, esixindo neste sentido unha nova planificación na xestión do lixo para cumprir cos obxectivos de recuperación establecidos na normativa europea, reducindo a capacidade incineradora actual da propia Sogama e desbotando a planificación dun novo plan que redunda no mesmo.

A Asociación Ecoloxista Coto do Frade posiciónase en contra da xestión dos residuos sólidos urbáns do Sur de Galiza concentrados nun macropolígono, maquillado coa posta en funcionamento dunhas insuficientes plantas de compostaxe, medidas recicladoras e de prevención. Esta Asociación aposta, dun xeito claro e contundente, pola xestión a nivel comarcal en pequenas plantas, onde o impacto medioambiental é mínimo, o aforro enerxético faise evidente e os resultados acadan a máxima eficacia. Rexeitamos a idea dunha Planta Sur que xestione os residuos sólidos urbáns das provincias de Ourense e Pontevedra.

A Asociación Ecoloxista Coto do Frade maniféstase contraria á privatización na xestión dos residuos de Galiza sinalando que o feito de empregar o lixo como unha mercadoría só poderá ter como efecto ineludible o aumento na xeración dos mesmos, polo simple principio de que a maior residuos xerados, máis mercadoría coa que comerciar e maior beneficios para a empresa que se encargue de xestionalos. O novo-antigo modelo que se trata de impoñer, xestionado de xeito privado, fará que primen os intereses económicos: máis incineración e vertedoiro, que é o que da cartos. Quen pense que esta xente se vai encargar de reciclar o lixo, por favor, que esperte do soño dunha vez.

A Asociación Ecoloxista Coto do Frade lamenta o pouco traballo de concienciación social, denunciando que a xente non ten nin idea do que facer cos seus residuos xa que o sistema así o permite. Avogamos por un modelo de xestión comarcal e descentralizado, transparente e participativo, optimizando todo o proceso para lograr a máxima eficacia. Apostamos por un modelo de redución, onde os sistemas de depósito, devolución e retorno de envases sexan unha realidade. O modelo que a Xunta pretende perpetuar é un modelo fracasado de antemán, coa xente vivindo de costas á realidade. O lixo hai que xestionalo, pero facelo dunha forma ineficaz, como é o caso, pode traer graves consecuencias futuras.

Pretender medrar infinitamente, nun mundo finito e limitado, é de tolos.

]]> http://cotodofrade.wordpress.com/2011/12/19/sogama-sur-a-gran-mentira/feed/ 0 Libertario termicas-logo 46 táboa http://cotodofrade.wordpress.com/2011/12/01/magosto/ http://cotodofrade.wordpress.com/2011/12/01/magosto/#comments Thu, 01 Dec 2011 14:39:43 +0000 cotodofrade http://cotodofrade.wordpress.com/?p=10375 ]]>  O pasado sábado 19 de novembro celebramos o magosto na Picuxa. Ainda que ao final quedou un bo día, en principio como tódolos pronósticos que manexábamos prevían chuvia, o sentido común (ese que tanto escasea últimamente) aconsellounos facelo a cuberto.

 Este ano quixemos facer un magosto temático, adicado ao problema que temos en Galicia cos incendios, posto que parece que unha vez que pasa o verán e voltan as chuvias, o problema queda xa totalmente esquecido. Para elo decidimos organizar unha pequena palestra con dous invitados para que nos falaran das súas experiencias e visións sobre o asunto.

 David, presidente da comunidade de montes de Puga (Toén), falounos do abandono do monte e de como si se xestiona correctamente, este pode ser unha fonte de ingresos nada despreciable.

 Pola súa parte, Santos, axente forestal, incidiu en que a problemática do lume é de tipo cultural. Puxo o exemplo das Landas francesas, onde tiveron un problema de vaga de lumes tremendo durante algúns anos. Alí, o goberno francés tomou cartas no asunto, e en poucos anos mudaron a situación (para mellor).

 O remate houbo un pequeño coloquio onde se intercambiaron puntos de vista e experiencias por parte dos invitados e dos asistentes.

 O día seguinte xa desfrutamos do magosto con carne o caldeiro, churrasco, chourizos, empanada, bica, viño e licores.

 Moitísimas gracias a todos pola vosa participación, tanto nas charlas como no magosto, aos chefs, aos colaboradores…GRACIAS.

Na conca do Miño-Sil, dependente do Estado español, quedan pendentes 35 solicitudes de centrais. Estas non se sabe se se aprobarán definitivamente ou non dado que o plan hidrolóxico desta conca, galega de feito, española de dereito, inda está en fase de borrador, pendente das súas correccións tralas alegacións feitas por diferentes asociacións ó plan (o plan tiña que estar elaborado fai xa máis dun ano segundo o artigo 13.6 da Directiva Marco da Auga, o que probablemente traia sancións por parte de Bruxelas que, de novo, pagaremos todos).

Pois ben, hoxe en día atopámonos ante un novo reto: a chamada Repotenciación. Esta consiste en algo así como a pataleta dun neno pequeno ante unha prohibición, co único inconvinte de que esta pataleta pode matar a un. Sobre todo si estas patadas repítense en 147 puntos distintos dun mesmo corpo, concentradas ademais en puntos vitais, e coa intención de que sexan máis. É que parece que, como se dun conclave se tratase, tódalas compañías hidroeléctricas pretenden, nun futuro próximo, someter ós seus aproveitamentos á chamada repotenciación. Non queredes caldo, pois aí tendes sete tazas.

Quizais alguén non entenda en que consiste exactamente a repotenciación, polo tanto ímolo explicar dun xeito sinxelo: consiste en coller os aproveitamentos hidroeléctricos hoxe en día en funcionamento e, alí onde se atopan, chuchar máis auga do río para producir máis enerxía eléctrica. Máis cartos. Menos auga. Menos hábitat. Menos fauna. Menos flora. Menos ecosistema. Menos vida. Algo ante o que non podemos nin estaremos calados.

Se se fan estas prohibicións, ou intentos, de eliminar estas novas concesións debido a unha sobre explotación dos ríos galegos, ¿a ninguén se lle pasou pola cabeza pensar que este método é igual de lesivo para co entorno?. Parece que non. E aí entramos nós coa vosa axuda.

O río Cerves é un dos primeiros atacados -xa o foi no seu momento igual ca outros moitos- por esta nova febre do ouro hidroeléctrico. O Cerves nace na serra do Faro de Avión (Suido) a uns 1000 metros de altitude. O ir baixando cara ó Miño, ó seu paso por Melón e outras localidades, fai unhas marabillosas cascadas, fervenzas e incluso algún yakuzi natural que moitos de vos coñeceredes por ir bañarvos nas augas das súas pozas (Tourón, Mestas,…que en breve terán unha figura de protección polas súas fervenzas). Xusto antes de desembocar no Miño crea o espazo natural de Prexigueiro, onde existen unhas magníficas termas. Unha paraxe sen igual. Namentres o río discorre apreciase unha beleza sen comparación, con moitos endemismos  faunísticos e algún que outro florístico.

Pois ben, Enel Unión Fenosa pretende chuchar un 50% máis de auga deste río, algo que nos parece un acto de codicia ambiental flagrante. Presentamos as nosas consideracións ante a Dirección General de Evaluación Ambiental, para que fagan a declaración de impacto ambiental ante esta nova modificación que supón un ataque extremadamente agresivo ó hábitat deste río. Ademais solicitamos que se faga esta declaración non só das novas características a modificar, senón de toda a concesión da que ademais opinamos que se fixo dun xeito ilegal, algo no que estamos traballando e do que vos falaremos máis adiante, cando o teñamos completamente traballado.

Vista aérea do Cerves. Observade como queda seco a partir da minicentral, digan o que digan sobre o caudal ecolóxico non hai río

A continuación podedes ler estas consideracións picando nos dous enlaces de máis abaixo (pedímosvos desculpas porque hai un par de erros debido a que nun principio escribiuse en galego pero, ó ter que envialo a Madrid, houbo que traducilo empregando un corrector automático que, inda que se volveu repasar, deixou algún erro no conxunto. De todos xeitos son erros puntuais e en dous títulos que podemos considerar de menor importancia. A ver se os atopades en plan onde está Wally).

Graciñas a todos os que nós axudades, dunha ou outra forma, para seguir loitando.

Agradecémoslle tamén ós concellos de Melón e Ribadavia pola súa predisposición á hora de tratar este asunto, onde quedou clara a súa palabra e intención de loitar con nós en todo o que se poida. Agradecemos especialmente ó concello de Ribadavia que tomou todas estas consideracións de Coto do Frade como súas,  pedíndonos asesoramento en canto ás consideracións feitas por eles e enviadas a semana pasada a Madrid (Dirección General de Evaluación Ambiental) polo concello. Graciñas.

http://cotodofrade.files.wordpress.com/2011/11/contestacic3b3n-consulta-cerves-castelc3a1n-pdf.pdf

http://cotodofrade.files.wordpress.com/2011/11/ampliacic3b3n-contestacic3b3n.pdf

Como cada ano facemos o magosto dun xeito, aparte de festivo, reivindicativo. Este é o gallo de que o fagamos na Franqueirán, dado que o motivo de reivindicación deste ano xira en torno ós incendios que asolaron, como tantas outras veces, ós nosos montes.

Para falar deste problema enquistado no ADN galego o día anterior, venres 18, teremos unha palestra na sala-pub Aljama coa temática “A problemática dos incendios na Galiza”. Será a partires das 20:00 horas e nela intervirán Xosé Santos, axente forestal e gran coñecedor do monte e dos problemas que xorden en torno ó lume. Tamén intervirá David Fernández Calviño, Doutor Enxeñeiro de Montes e Presidente da Comunidade de Montes de Puga (Toén).

¡¡¡Estades tod@s convidad@s!!!

]]> http://cotodofrade.wordpress.com/2011/11/17/charla-sobre-os-incendios-e-magosto-do-coto/feed/ 0 Libertario magosto2011 (Copiar) magosto2011 (Copiar) http://cotodofrade.wordpress.com/2011/11/06/loteria/ http://cotodofrade.wordpress.com/2011/11/06/loteria/#comments Sun, 06 Nov 2011 10:03:21 +0000 cotodofrade http://cotodofrade.wordpress.com/?p=10332 ]]> Xa temos lotería de nadal como tódolos anos. Este ano tamén temos a opción de mercar décimo ou participación. Poderedes atopala no Aljama, La Huella del Gato, Meu, Morto ou directamente a través de calquera de nós. Moita sorte a todos e gracias por colaborar!

Bom, hoxe non imos facer un análise pormenorizado do que ocorre no Cerves, pero si queremos que o vaiades sabendo xa que, inda que xa levamos tempo traballando nelo, inda non o publicamos na web. Quen non coñeza o río explicarémoslle un pouco cal é o magnífico río Cerves. O Cerves nace na serra do Faro de Avión (Suido) a uns 1000 metros de altitude. O ir baixando cara o Miño, ó seu paso por Melón e outras localidades, fai unhas marabillosas cascadas, fervenzas e incluso algún yakuzi natural que moitos de vos coñeceredes por ir bañarvos nas augas das súas pozas (Tourón, Mestas…) e xusto antes de desembocar no Miño crea o espazo natural de Prexigueiro, onde está a zona das termas. Unha paraxe sen igual. Namentres o río discorre apreciase unha beleza sen comparación, con moitos endemismos faunísticos e algún que outro florístico.

Pois ben, isto que é de tódolos galegos e galegas, ademais de ser propiedade do propio medio natural, quéreno condenar a súa práctica desaparición. Hai unha solicitude para ampliar o caudal concesional da minicentral do Cerves, isto é, chuchar máis auga do río para o seu aproveitamento hidroeléctrico. Piden poder extraer un 50% máis do caudal que agora está concedido, pasando de 2200 litros por segundo a 3300. Unha barbaridade para ese río vaia, onde a flora e a fauna sufrirán unha agresión continua por mor dos criterios economicistas dunha empresa: Enel Unión Fenosa.

O máis importante da memoria e estudos presentados pola empresa, sería a solicitude de ampliación do caudal (que será unha solicitude de ampliación de caudal dun 50%, ó pasar de 2,2 m3/s a 3,3 m3/s) e modificacións na estrutura da central para evitar inundacións. Dentro do documento de memoria e demais o máis importante sería o aumento de caudal ecolóxico (que a nós nos parece unha broma xa que hoxe en día o caudal que se deixa polo río é maior que este caudal ecolóxico proposto, por iso se pretende unha ampliación do caudal a turbinar dun 50%) e que podería ter efectos indesexables e irreversibles para flora e fauna. Tamén que se baseen nun estudio piscícola de 1998 (antes da central) e que se esquezan as figuras de protección da flora (onde se atopan unha gran cantidade de amieros en bo estado de conservación, é dicir, sen ser atacados polo fungo phytophtora alni) e sobre todo das figuras de protección da numerosísima fauna que poboa o río sometido a explotación hidroeléctrica.
Iso sería todo a grandes rasgos. De todos xeitos para a semana presentaremos as nosas consideracións finais.

Como xa dixemos nós xa estamos traballando nelo e, na próxima semana, teredes cumprida información de boa parte de todo o que faremos e estamos facendo (por agora temos practicamente rematado o informe que lle enviaremos a  Dirección General de Calidad y Evaluación Ambiental do goberno do Estado español, para que fagan a declaración de impacto ambiental da minicentral e do novo aproveitamento, algo que a concesionaria pretende saltarse). Tamén lle pediremos apoios ós Concellos de Melón e Ribadavia, ademais de saber a súa intención e que medidas levarán a cabo.

O dito, xa estamos traballando niso. Agardamos o voso apoio para todo o que fagamos.

Vista da minicentral fai dúas semanas (apreciase o río seco)

Río Avia

Chegadas as primeiras choivas do outono en moitas zonas que baña ó río Avia se mira cun ollo pro ceo e outro pro río. Moitas de estas zonas están estipuladas como zonas potencialmente inundables, como queda recollido no documento da Confederación Hidrográfica Miño-Sil Riesgo de Inundación en la Cuenca.

Pois ben, onte soubemos que dende a Confederación se nos bota a culpa a nós, polo menos iso é o que parecen dicirlle ós medios de comunicación que publican tal desfachatez, de que non se fixera a limpeza do río aducindo que había especies que non poderían ser retiradas porque os ecoloxistas reclamaríamos por dita desaparición, corta, tala, retirada ou como vostedes lle queiran chamar a esta limpeza. Incrible, ademais de ser a primeira vez que nos teñen en conta para algo así claro.

Isto é incrible simplemente porque é mentira. Nós xa dixemos unha vez que nos reservamos a nosa opinión sobre a limpeza dos cauces, pero dende logo o que está claro é que en moitas ocasións son necesarios e que si se fan respectando as especies animais e vexetais presentes, cun mínimo de cordura, saber facer e seguindo unha regulamentación clara como está estipulado, é dicir, seguindo unha metodoloxía concreta, non só non diriamos nada na súa contra senón que estariamos a favor de facela. Outra cousa son as actuacións levadas a cabo na limpeza dos cauces pola Confederación Hidrográfica que fixeron, por exemplo fai uns anos, expandir o fungo phytophtora alni debido a unha mala praxe na metodoloxía empregada e que era de primeiro de carreira.

Pois non señoras e señores. Cremos que xa o dixemos nunha ocasión anterior, pero volvémolo repetir por se alguén se lle pasou naquel momento: se estas limpezas non se están levando a cabo e por falla de cartos, punto pelota. Quedou claro nas declaracións feitas polo presidente da Confederación, o señor Liñares, por esa boca chea de dentes que ten. Segundo a Directiva e Lei española (Directiva2007/60/CE relativa a la evaluación y la gestión de los riesgos de inundación, e o Real Decreto 903/2010) inda ten tempo até finais do 2015 para establecer plans de xestións para estas zonas (limpezas de cauces?, outras medidas mais serias, menos agresivas co medio e máis perdurables no tempo?, …). Se alguén pensa que estes señores van facer algo antes, que esperen sentados.