Skip to content

Félix Rodríguez de la Fuente

10/02/2010

Apenas era quen de camiñar coa destreza necesaria para non estrelar os fuciños contra o chan, apenas capaz de artellar unha frase comprensíbel para o receptor, apenas comezara a vivir cando no ano 1980 unha nova estremecía a miña alma, por entonces, cativa de sentimentos perpetuos. Félix Rodríguez de la Fuente apagaba a súa vida en Alaska, desaparecía para sempre cando o helicóptero que o conducía xunto ós seus compañeiros de producción se esnafraba contra un chan xelado. A nova non deixaba de later en cada recuncho no dial da radio, en cada portada dos xornais. Na rúa, a xente comentaba a desgraza, Félix estaba morto. Logo chegarían as homenaxes, “Enrique y Ana” compoñían a, posíbelmente, canción máis pomposa e edulcorada da época. Son lembranzas de cativo que semellan do presente, que logo de 30 anos quedaron depositadas nun recuncho privilexiado da miña memoria, agochadas e marcadas a lume para aflorar de cando en vez, para lembrar a un home excepcional que marcou a infancia da miña xeneración.

Como tódolos anos, subimos ó monte para celebrar o magosto, era sábado, o pan recén acopiado na “Vienesa” crepitaba de quente, estoupaba na mochila entre o chourizo “Revilla” da tenda da “Amelia”, a botella de cristal rechea coa auga da Fonte da Prata e as castañas apañadas da árbore que había xunto á fabrica do “Jaime Paz”. Pouco máis se precisaba para artellar unha fermosa xornada de amizade, da existencia do “Actimel” e dos “bífidus activos” non  se tiña constancia, o doce tiña  a forma redondeada dos “Phosquitos” e alongada dos refrescos de cristal “Mirinda” e “Casera” con gusto a laranxa. O camiño comezaba preto de Sampaio, un carreiro que nos levaría ata a cima de Sta. Cristina. Cargados de estoicismo e acompañados pola néboa e o orballo comezamos a ascensión entre carballos tinguidos de outono, entre o silenzo roto das nosas pisadas con fragancia a follas secas. Máis arriba, as mimosas enredadas e os piñeiros desmañados, a evolución cara a nengures, a explotación forestal definitiva que ía a mudar para sempre a paisaxe do Ribeiro. Xa, acadando o cumio, a imaxe dunha patria chamada infancia, eran lobos, catro lobos como catro soles.

Amigo Félix, fuximos asustados monte abaixo…

.

Os comentarios están pechados.

%d bloggers like this: